Terugblik en foto’s jaarvergadering
Hierbij een terugblik en foto’s van Marc Walenberg, zoon van Gerda van Gijzel.
Jaarvergadering MSCCH 2026: 29 maart 2026
Op naar die gouden pin
Wat hebben we genoten!!
Appten mijn moeder en ik aan elkaar, na de zondag waarop we samen naar de Cannenburgh kwamen voor de jaarvergadering.
En als ik eerlijk ben, kwamen we helemaal niet voor die vergadering. We kwamen voor het kasteel en voor de gezelligheid!
Mijn moeder appte me half maart om te vragen of ik meeging naar de jaarvergadering. En hoe graag ik mijn moeder ook bijsta,
leek me die vergadering erg saai
en ik stelde dan ook heel streng de vraag of dat leuk zou zijn. Beleefd als ze is, antwoordde ze dat het waarschijnlijk alleen voor haar leuk zou zijn en dat we het dan maar moesten laten zitten.
Parallel had ze me echter ook de uitnodiging gemaild (ja ja, ze is voor haar leeftijd echt behoorlijk digital-savvy) en toen ik het programma zag, met een gezellig klinkend welkom, feestelijk klinkende veteran-pins en zelfs Peter Morgan trofee, een smakelijke lunch (de MSCCH toch wel een beetje kennend, wist ik dat dat geen saaie boterham kaas zou zijn), een zeer aansprekende tour door kasteel de Cannenburgh en voor als we nog kracht zouden hebben, een lekkere dorstlessende borrel ter afsluiting, appte ik mijn moeder dat het misschien toch wel leuk zo zijn.
Zo gezegd, zo gedaan. Dus pikte ik mijn moeder die zondagochtend op en toerden we lekker in het zonnetje naar Vaassen. Niet meer met de Morgan, want die had mijn moeder na ‘m 42 jaar te hebben gehad, in 2019 verkocht, omdat in- en uitstappen op haar 80e toch echt een dingetje werd, maar wel met het panoramadakje open, omdat ik dat van kinds af aan heb geleerd: als de zon schijnt en je dak kan open, dan moet het open!
En bij aankomst deed zich de eerste toevalstreffer voor: voor het eerst in mijn inmiddels 50-jarige leven, kwam er net een Morgan aanrijden in de unieke kleurstelling die mijn moeder in mijn geboortejaar bestelde!!
Vol verbazing zei ik dat ik die nog nooit had gezien en daar bleek een leuk verhaal achter te zitten. Mijn moeder was namelijk in 1989 met haar beige Morgan met bruine spatborden in Monza, Italië. Ze reed daar zelfs over het circuit en maakte indruk op een Italiaan, die eenzelfde kleurstelling wilde. Geinspireerd door de kleurstelling van mijn moeders Morgan bestelde hij een Plus 8 in dezelfde kleuren en die is later klaarblijkelijk aan een Nederlander verkocht. En laat die nou precies aan komen rijden, toen wij arriveerden bij de Cannenburgh!
Toevalstreffer nummer 2, deed zich voor bij binnenkomst. Daar werd ik namelijk vrijwel direct aangeschoten door een uitermate vriendelijke heer, die mij vroeg of ik de persoon was die recent in Turnhout een Morganeer had gesproken! Small small world, want dat klopte! Het was zijn schoonzoon, die ik bij een spontane ontmoeting sprak in de beste kroeg van Turnhout (aldus de host van de B&B waar ik daar verbleef)!
